Witajcie!
Jak część z was wie, jestem zapalonym turystom górskim. Uwielbiam chodzić po górach. Udało mi się zdobyć Koronę Gór Polskich – osiągnięcie, którym się regularnie chwalę, bo jestem z niego dumny i było świetnym wyczynem. Był to cel na miarę moich możliwości, który przyniósł mi sporą satysfakcję.
Po jego osiągnięciu stwierdziłem, że potrzebuje jakiegoś nowego celu, czegoś, do czego mógłbym dążyć. Przyszło mi na myśl odwiedzenie wszystkich parków narodowych w Polsce – fantastyczny, przyjemny cel. Zacząłem planować wyprawy. Pierwszą, którą zorganizowałem, była wyprawa do Białegostoku. Wokół tego miasta znajdują się trzy parki narodowe: Białowieża, czyli wielki las z żubrami, oraz Narew i Biebrza, czyli doliny rzek z łosiami.
Jak pomyślałem, tak zrobiłem. Początek wycieczki poświęciłem na Białowieżę, ale już w środku tygodnia ruszyłem nad Biebrzę, konkretnie w okolice miejscowości Gugny. Ruszyłem na szlak, który prowadził w dolinę Biebrzy. Kiedy na niego wchodziłem, widziałem kątem oka tabliczki z napisami: „Szlak okresowo trudny”. Trudny, dobre sobie! Może i trudny, ale na pewno nie dla mnie. Ja jestem doświadczonym turystą! Co oni tu wiedzą o trudnych szlakach? Kiedy oni ostatnio byli w wysokich Tatrach? No właśnie.
Parłem przed siebie, nie zważając na drobne niedogodności: podejrzanie rozległe kałuże, podtopione fragmenty drogi, grząską trawę. Wreszcie dotarłem do pierwszego większego rozlewiska. Musiałem się sporo nakombinować, bo na środku szlaku miałem małe oczko wodne, głębokie na jakieś pół metra, którego nie bardzo dało się obejść. Rzuciłem parę gałęzi tu i tam, zbudowałem coś na kształt mostka. Trochę zamoczyłem buty, ale dzień był ciepły więc to żaden problem, najważniejsze, że się przedarłem. Kontynuowałem marsz.
Teren nie chciał się poprawić. Wręcz stał się bardziej zdradliwy. Kawałek dalej chciałem stanąć na solidnie wyglądającej kępie trawy. Moje nogi zapadły się w błoto po kostki, wyciągnąłem je z głośnym chlupnięciem każdą. Przez moment obawiałem się, że błoto ściągnie mi buty z nóg! Doszedłem do wniosku, że dalej muszę iść na boso.
A może by zawrócić? Gdzie! Ja zawrócić? Taki wytrawny turysta? Bez sensu! Poszedłem dalej z duszą na ramieniu i butami przy boku.
Po pewny czasie wyszedłem z leśnej ścieżki na otwartą łąkę. Myślałem, że szlak przez las był trudny, ale teraz miałem się przekonać, co to znaczy prawdziwy trud. Bo wiecie, na łące, pod wodą i ukryte w błocie są połamane źdźbła trawy, takiej bardzo grubej i twardej trawy. Kryją się niewidoczne z ostrymi szpicami i kiedy idzie się przez bagno bosą stopą, to co chwila, ała, wbijają się w stopę od dołu.
Brodziłem po łące jak czapla, wysoko unosząc nogi i cierpiałem katuszę. Kiedy minąłem łąkę i dotarłem do kolejnego lasu, patrzyłem na niego jak na wybawienie. Jednak tylko dopóki nie poczułem, że lewa noga leci mi w dół, z nieprzyjemny, ssącym dźwiękiem. Wpadłem aż po biodro w głębokie błoto. Czułem, że jest jeszcze głębsze, ale zdołałem się złapać gałęzi i wyrwać się na kawałek suchego terenu. Mogłem iść dalej.
Maszerowałem z zabłoconymi spodniami przez las. Szło coraz ciężej, traciłem coraz więcej sił. Czułem się niepewnie, ale było dla mnie jasne, że jestem już za punktem bez powrotu, czyli jak bym zawrócił to mam dalej, niż jeśli będę parł do przodu. Kolejna łąka i ał, ał, ał – kolejne trawy.
W następnym lesie spotkałem na szlaku bardzo miłego starszego pana. Starszy pan szedł pewnie przez bagnisko. Popatrzył na mnie tak podejrzliwie i mówi: „Pan tak na boso przez to bagno?” Pytanie było zasadne, bowiem starszy pan miał na sobie tak zwane wodery, czyli wielkie gumowe portki, które sięgają mniej więcej do piersi, są przytwierdzone na szelkach, mają gumowe kalosze z twardą podeszwą i w których chodzenie po bagnach to ponoć bajka.
Odpowiedziałem: „Tak, fajnie się idzie, wszystko dobrze, siła jest”. Pan się uśmiechnął, pokiwał głową i poszedł dalej, mówiąc na odchodne: „Niech pan uważa, bo tam takie głębokie kałuże są, to trzeba czasem lasem ominąć”. „Tak, dobrze, dobrze”.
Kiedy dotarłem do suchego, to była absolutna ulga! Wyszedłem z bagna na piaszczystą drogę, suchą jak pieprz w ten słoneczny dzień i poczułem, jakbym chodził po chmurkach. To była przyjemność dla moich styranych, oblepionych błotem stóp. Nawet kiedy wkroczyłem na asfalt, po którym musiałem przejść, idąc do samochodu, jego rozgrzana powierzchnia była cudowną nawierzchnią do chodzenia.
Przeżyłem. Stopy mi nie odpadły, choć przez moment obawiałem się, że mogą, bo miałem je podziurawione od spodu źdźbłami trawy i pojawiło się na nich kilka tajemniczych, czarnych kropek, ale ostatecznie nie wdało się żadne zakażenie.
Morał z tej historii i nauka dla nas wszystkich jest taka: zwróćmy uwagę, co mówią oznaczenia na szlakach i jeśli lokalni mówią, że jest on trudny albo nie do przejścia, to nie pchajmy się na niego. Kierujmy się ich wiedzą, bo na pewno znają sytuację lepiej niż my.
Dziękuje!
W punktach
- Pewny siebie górski turysta
Pewna siebie poza zdobywcy, ręce na biodrach, pierś wypięta. - Wyprawa po zdobycie Parków Narodowych
- Szlak na Gugny, ostrzeżenie o trudnym szlaku – niech sobie nie żartują! Tutaj trudny szlak!
Kiwanie głową z politowaniem i szyderczy uśmieszek - Pierwsze większe rozlewisko i buty w błocie
- Ja miałbym zawrócić?
- Trawa wbija się w stopy
Podskakiwanie jak po ukłuciu. Niby kroki jak czapla. Grymas bólu. - Po pas w bagnie
Wpadnięcie niby po pas i ratowanie się na szybko. - Miły starszy pan
Uśmiechy. Kciuki w górę. Pewna mina. - Na suchym!
- Morał: idąc na wycieczkę ego zostaw w domu!
Premeditatio bonum 